من دیگر با هیچ کس کار نخواهم داشت.قول میدهم.نه با تو،نه با دیگران،نه حتی با خودم.دیگر دلواپس هیچکس نخواهم شد.نه دلم برای تو به شور خواهد افتاد،نه برای دیگران،نه حتی برای خودم..بگو هرکس میخواهد از کوچه عبور کند.من دیگر این پرده را برای همیشه میکشم.بگذار سهم آسمانم را بگیرد.بگو بلکه خیالشان راحت شود.بیا این چتر را هم ببر،زیر این سقف کوتاه،به چتر نیازم نیست.وقتی رفتی به همه شان بگو که برده اند،بگذار احساس غرور کنند.این مجله و روزنامه وکتاب های گوشه ی اتاق را هم بده ببرند.چندتاشان را که بدردم میخورد برداشتم.هر چه به چوب رخت است،بردار.فقط آن شال گردن را بگذار بماند،بوی عطرش را دوست میدارم.این قاب عکس ها را از دیوار بردار.فقط به آن قاب فروغ دست نزن.بگذار همان جا بماند.بیا این به اصطلاح گوشی را هم ببر یک جا گم و گورش کن.حالم از صدای زنگش بهم میخورد.از صدای سرد آدمهای پنهان در آنطرفش.از دروغ های پر از آرامش و اضطرابی که بر صفحه اش نقش میبندد.از اسمهای سیو شده ی بسیاری که فقط اسم هستند.که هیچگاه به داد نمیرسند که نمیخواهند به داد برسند.روی کنسول را خالی کن.فقط آن شیشه قرمز عطر و آن رژ قهوه ای را دست نزن.راستی آن تاروت ها را هم از گوشه ی کتابخانه ام بردار،دیگر حوصله ی بر زدنشان را هم ندارم.هی مرتبشان کنم و باز که میچینمشان،واروونه بیفتند.
داری میروی،این چراغ را هم خاموش کن.اتاق من بی چراغ و با پرده های کیپ تا کیپ بسته هم پر از نور خواهد بود.
داری میروی،این چراغ را هم خاموش کن.اتاق من بی چراغ و با پرده های کیپ تا کیپ بسته هم پر از نور خواهد بود.
+ نوشته شده در چهارشنبه 25 آذر1388ساعت 20:14 توسط پری
|
